ولایت تدبیری در فقه سیاسی شیعه-31ص
Shiite political jurisprudence
فایل ورد Word و قابل ویرایش می باشد.
بعد پرداخت همان لحظه می توانید فایل را دانلود بفرمایید.
فهرست مطالب
چکیده
«مفهومِ ولایت»
مفهوم «اطلاق» در نـظریه «ولایـت مطلقه فقیه»
ارکان ولایت تدبیری
جاعل ولایت
ولیّ
مولّی علیه
قلمرو ولایت
مـبادی و مبانی نظری ولایت تدبیری
الف. اصل اکملیّت و جامعیت دین
ب. اصل اجتهاد لازم (اجتهاد در مـکتب امـام خمینی رحمهالله )
ج. اصل لزوم حکومت
د. اصل حفظ نظام
ه. اصل مقدّمه واجب
و. قاعده «لطف»
ز. اصـل بداهت و ضرورت عقلی
ح. اصل امامت و رهبری
پیشینه تـاریخی مـفهوم «ولایت تدبیری
1. مفهوم «ولایـت تـدبیری» در عصر حضور
در خصوص اختیارات «ولی فقیه»، فقهای شیعه دو مبنا دارند:
سیر تطوّر ولایت تدبیری
عصر عـزلت و تقیّه
.عصر سلطنت اسلامی
عصر مشروطه اسلامی
عصر جمهوری اسلامی
نتیجهگیری
منابع
چکیده
«ولایت تدبیری»، که در کلام، تحت عنوان «امامت و خلافت» و در فقه، به «ولایت فقهی» شناخته میشود، درباره حکومت و اداره کشور است. اگرچه مباحث ولایت تدبیری از ابتدا، در حوزههای علمیه جریان داشته، اما در سالهای اخیر، با استقرار نظام جمهوری اسلامی بر پایه نظریه «ولایت مطلقه فقیه» توسط امام خمینی رحمهالله بیشترین مسائل نظری در ساحت اندیشه سیاسی شیعه را موجب شده است. از اینرو، تأمل و اندیشه در مفهوم «ولایت تدبیری» به عنوان مهمترین مفهوم فقه سیاسی شیعه، ضرورتی عاجل و مبنایی دارد.
منابع
1. مصطفی جعفر پیشه، «مفهوم ولایت فقیه»، مجله حکومت اسلامی، ش 9، (پاییز 1377)، ص 43.
2. امام خمینی، ولایت فقیه، ص 56.
3. محمّد بن محمد بحرالعلوم، بـلغةالفقیه، چ چـهارم، تهران، منشورات مکتبةالصادق، 1362، ج 3، ص 210.
4. امام خمینی، صحیفه نور، ج 20، ص 170ـ171.
5. امام خمینی، شؤون و اختیارات ولی فقیه، تهران، ارشاد اسلامی، 1365، ص 35.
6. امـام خـمینی، کـتاب البیع، ج 3، ص 461.
7. مـنصور مـیراحمدی، مـسأله آزادی در فقه سیاسی معاصر شیعه، پایاننامه کارشناسی ارشد، قـم،1377،ص 64.
8. مـحمد جواد ارسطا، ذکری، قم، نهاد نمایندگی ولی فقیه، 1377، ص 28. نویسنده در زمینه مفهوم «مطلقه» و اشکالاتی که بر آن وارد شده، به تفصیل بحث نـموده است.
9. محسن کدیور، نظریههای دولت در فقه شیعه، تـهران، نشر نی، 1376، ص 107.
10. امام خمینی، کتاب الرسائل، ص 231 / همو، ولایت فقیه، ص 40.
11. مجله نقد و نظر، سال دوم زمستان 1374، ش 5، ص 153 ـ 154.
12. مـحمدباقر مـجلسی، بحارالانوار، ج 2، ص 36، روایت 38، باب 9.
13. محمد بن یعقوب کلینی، اصول کافی، ج 4، ص 420، روایت 5919، باب 2.
14. امام خمینی، کشف الاسرار، ظفر، 1323، ص 204.
15. محمّد ابراهیم جناتی، «نقش زمان و مکان در اجتهاد، کـاربردیترین شـیوه فقه اجتهادی»، کیهان، ش 14958، (14/10/1372).
16. امام خمینی، تـحریر الوسـیله، تهران، پیام، 1365، ج 1، ص 477.
17. نهج البلاغه، خطبه 40.
18. مـحمدرضا مظفّر، اصول الفقه، بیروت، دارالفکر، 1408 ق، ج 8، ص 235.
19. نشریه حوزه، فروردین، اردیبهشت، خرداد، تیر 1377، ش 85 و 86، ص 97، به نـقل از: خـواجه نصیرالدین طوسی، تجرید الاعتقاد، ص 221.
20. حسن بـن یـوسف حلی، البـاب الحـادی عـشر، مشهد، آستان قدس، 1374، ص 39.
21. غـلامرضا بـهروز لک، «درآمدی بـر کـلام سیاسی شیعه؛ قاعده لطف»، فصلنامه علوم سیاسی، ش 2، ص 132.
22. عباس مخلص، «مبانی و مبادی کلامی ولایت فقیه»، نشریه حـوزه، ش 85 و 86، ص 65.
23. مرتضی مطهّری، ولاءها و ولایتها، قم، صدرا، ص 33 ـ 51.
24. منصور میراحمدی، مسأله آزادی در فقه سیاسی معاصر شیعه، پایاننامه کارشناسی ارشد، قم، بینا،
25. مـحمّد هـادی معرفت، ولایت فقیه، قم، التمهید، 1377، ص 1 ـ 2.